Vriendschap met FC Luik

De vriendschap met de Luikse supporters is er niet zozeer een van groepen, maar wel van veel supporters die niet onmiddellijk (meer) deel uitmaken van een bepaalde groep. Volgend artikel (geschreven door Koen Maeyaert en verschenen in JOEBEE 2) geeft een mooie kijk op hoe de zeer goede verstandhouding tot stand is gekomen:

Het moet 1988 geweest zijn. FC Luik speelde nog op Rocourt, een zeer moeilijk in te nemen vesting waar onder andere nog Juventus voor het oog van zo'n 40 000 enthousiastelingen partij werd gegeven. FC Luik was toen sportief ongeveer te vergelijken met het Cercle van nu, gesteund door de gekende vurige supporters.

Beide supportersclans stonden naast elkaar, enkel gescheiden door een hek. Het Vlaams Blok had net z’n eerste electorale successen geboekt en dat was ook onze Waalse vrienden niet ontgaan. We werden er met andere woorden niet echt met open armen ontvangen. Aangezien het Cerclelegioen op verplaatsing toen nog niet was wat het nu is, konden de Luikse supporters zich makkelijk richten op individuele Cerclesupporters. Dat waren in dit geval Chris en mijzelf omwille van onze "alternatieve" verschijning. Het was tijdens de wedstrijd al snel duidelijk dat we niet zomaar het stadion zouden kunnen verlaten richting auto. We besloten dus om na affluiten het dichtstbijzijnde café binnen te gaan. Al snel vormde zich buiten het café een groep van zo'n 20-tal man: de "Fast Side", een groep met toch een zekere reputatie. De uitbater zei dat we veilig waren zolang wij binnen bleven omdat onze belagers de zaak niet binnen mochten. We bleven dus een paar uur hangen, tot er nog een vijftal volhardende Luikenaars buiten bleef. Toen ging Chris naar buiten om duidelijk te maken dat wij hoegenaamd niets met extreemrechts te maken hadden. Integendeel. Dat was uiteindelijk het begin van de communicatie die na enige tijd uitmondde in een afspraak n.a.v. Cercle - FC Luik. Vanaf toen werd iedere onderlinge wedstrijd afgesproken en kwamen er aan beide zijden ook steeds meer mensen bij. In die mate zelfs dat het in Luik door de politie werd toegelaten om tussen elkaar te staan tijdens de match en dat we na de wedstrijd zelfs werden uitgenodigd door het bestuur in de receptieruimte. Dat was toen FC Luik speelde in het stadion van Seraing. Rocourt was namelijk afgekeurd wegens veiligheidsredenen en het ontbrak aan financiële middelen om het te renoveren. Toeval of niet: de laatste wedstrijd die op Rocourt werd gespeeld was... jawel, tegen Cercle Brugge.

Door de jaren heen breidden de contacten steeds uit en werd onder meer ook enkele keren tegen elkaar gevoetbald. Dat deze unieke vriendschapsband tussen twee ploegen met aanzien (stamnummer 4 en 12) nu ook enthousiast opgepikt word door de jongere generaties verheugt beide partijen enorm. Dat blijkt genoeg uit de wederzijdse bezoeken die gebracht worden om wedstrijden van elkaar bij te wonen. Echt naast de deur kun je het nochtans niet noemen. Het ziet er dan ook naar uit dat deze 20 jaar durende vriendschap nog maar het begin is van een mooi en lang verhaal.

Vriendschap met de Colono Boys

Reeds in de laatste jaren tweede klasse van Cercle Brugge waren er al goede contacten tussen beide supportersclans met verbroederingen bij onderlinge wedstrijden. Beide verenigingen hebben dan ook een gelijkaardig karakter en functioneren tot nog toe nog altijd het best in de luwte. Toen Cercle promoveerde naar eerste klasse en Zulte Waregem achterbleef in tweede verwaterden de verbroederingen wat. Het was pas toen Zulte Waregem twee seizoenen later in 2005 meedeed aan de Flanders Soccer Cup en ook naar eerste klasse promoveerde dat de (uiteindelijk nog altijd goede) band terug aangehaald werd.

2005 was ook het jaar waarin beide verenigingen de oprichting kenden van een ultragroep. Aan groenrode kant was dit de Essevee Youth Army, aan groenzwarte kant wij, de Ultras Bryggja. Vanaf het begin bleek dat beide groepen de ultramentaliteit hoog in het vaandel droegen, en het logisch gevolg was dan ook dat de startende leden van beide groepen goed overeen kwamen. EYA was weliswaar geen lang leven beschoren, maar toen de Colono Boys een tijdje later opgericht werden door quasi dezelfde mensen, werd de band logischerwijs behouden.

De band tussen de oprichters van beide groepen is nog altijd zeer uitstekend, en nu wordt er ook gerekend op de nieuwe en jongere leden om deze vriendschap te blijven verderzetten.